Tja daar zit je dan. Als Gooische tante in het vliegtuig naar een ontwikkelingsland waar velen waarschijnlijk nog nooit van hebben gehoord; Burkina Faso. En dat is niet zomaar een ontwikkelingsland, nee, het prijkt op de éénaarlaatste plaats van de lijst van meest onderontwikkelde, conflictloze landen van de wereld. Dat is nogal een stap, helemaal voor een 22 jarige die in haar hele leven altijd alle dage van haar leven heeft gegeten en nog nooit buiten heeft hoeven slapen; basisschool, middelbare school en bachelor studie zonder problemen heeft doorlopen; minstens een keer per jaar op vakantie is geweest en nog nooit in diepe narigheid heeft gezeten.
Ik kan u wel vertellen, ik denk dat het moeilijk wordt om ook maar één Burkinabé te ontmoeten die een zelfde soort lijstje zou kunnen samenstellen.
Uiteraard moet ik er wel even bij zeggen dat ik mijzelf niet als verwend Gooisch nest beschouw. Ik mag dan van goede huizen komen, ik heb me nooit erg thuis gevoeld in het echte Gooische wereldje. En bij ons thuis is spaarzaamheid er met de paplepel in gegoten.. “bezit van de zaak is het eind van ’t vermaak”. Ik ben dan ook al enige jaren vervent kringloper en krijg een kick van het rondkomen van mijn studentenbudget –zonder maximale IB lening wel te verstaan. Toch voelde ik me gevangen zitten in een wereld van materialisme, van consumptie. Alsmaar meer; the sky is the limit! Overigens wel idyllisch dat net op het moment dat ik besluit deze nare realiteit te ontvluchten, onze consummistische bubbel het hoogte punt bereikt en als zeep bel uit elkaar spat. Naast de overwinning van Obama was dat voor mij overigens één van de meest interessante nieuwtjes uit het westen. Natuurlijk, het brengt een vloedgolf ellende met zich mee, maar het kan een keerpunt betekenen. Zo kan het dus in ieder geval niet doorgaan.
Ondanks dat ik hier nog maar drie maanden zit, heeft deze periode me al meer opgebracht dan al die jaren op school bij elkaar opgeteld. Ik zie en ervaar hier wat het betekent om je leven gewoon te leven. Geen materialistische hulpstukken om onze eenzaamheid te camoufleren.
Leven in een wereld waarin zelfs de meeste basisbehoeftes niet altijd gedekt zijn. Natuurlijk heb ik een bed, een dak boven mijn hoofd en elke dag eten in mijn maag, maar ik kom elke dag in aanraking met mensen die dat geluk niet met mij kunnen delen. Mijn, voor Nederlandse begrippen, karige stagevergoeding van 350 euro per maand blijkt hier het maandsalaris van een hoogopgeleide te zijn. Dus ik heb besloten te proberen binnen dit budget te leven. De expatwereld zou een ramp voor mijn budgettering blijken, en dit brengt als consequentie met zich mee dat ik mij voornamelijk onder locals begeef. Het operationeel budget van mijn werk is overigens ook van diezelfde orde van grootte. Dat betekent dus geen 4x4 met chauffeur onder mijn snuffert of een geclimatiseerd kantoorruimte.
Dit alles brengt echter nou juist deze extra dimensie met zich mee; die er voor zorgt dat ik niet mijn huidige levensstijl doorzette in een andere wereld.. het dwingt mij om voor eventjes in de huid te kruipen van een afrikaan.. door de ogen te kijken van zwarte. Overigens zal ik mezelf geen pretenties maken, want écht begrijpen, ervaren en voelen zal ik natuurlijk nooit. Toch is deze ontdekkingsreis -want dat is het- mijn ogen op een andere manier aan het openen en mijn hart op een andere manier gaan kloppen. Ik ben nog steeds wie ik ben, maar ik ben mezelf aan het verrijken.. heerlijk, zo’n halfjaartje onderontwikkeld!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten