Als brave burger, opgegroeid in een land waar vrijheid van meningsuiting zo vrij is dat het eerder de vraag is of we niet te ver vrij zijn doorgeslagen, ben ik voor het eerst in mijn leven slachtoffer geworden van heuse censuur.
Momenteel spelen ik en mijn jazzband hier in Ouagadougou samen met een populaire burkinabese rapper Smockey. Smockey is een geweldige man, die enorm van wanten weet op het muzikale vlak, en bovenal zijn muziek inzet om controversiële onderwerpen aan te snijden in zijn teksten.
Zo ook spelen wij een nummer dat gaat over de journalist Norbert Zongho. Zongho is 10 jaar geleden "om het leven is gekomen", vlak nadat hij de broer van de burkinabese president in een kwaad daglicht zou hebben gesteld. Officieel heeft hij een auto-ongeluk gehad, maar zijn auto is totaal uitgebrand en doorzeefd met kogels teruggevonden.
Bewijzen in de zaak Zongho zijn verduisterd en de rechter heeft besloten dat er niet genoeg bewijzen zijn; dossier gesloten.
Toen wij dus zaterdag bij een soort rond-de-tafel zondagochtend programma van de nationale zender RTB om in het kader van Jazz à Ouaga deze week, een nummer mochten spelen, twijfelde Smockey niet lang. Dit was zijn kans om zijn strijd voor gerechtigheid een nieuwe draai te geven. De camera’s liepen en langzaam zette hij het nummer in; “ouvrez le dossier Zongho”. Uit mijn ooghoeken zag ik de presentator, niet in beeld, een afwijzend vingertje naar de producent opsteken. Dit zou gevolgen hebben.
En inderdaad, de volgende ochtend, bleek dat het democratische Burkina zijn politieke censuur nog diepgeworteld heeft zitten. Ons optreden was uit het programma geknipt.. Wat is het een naar gevoel om op zo’n manier een stokje voor je vrijheid van meningsuiting gestoken te krijgen. Mij is dit nu één keer overkomen, en als ik denk aan al die miljoenen mensen over de hele wereld die dagelijks gecensureerd worden dan voel ik één en al vechtlust opborrelen om iets aan die situatie te veranderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten