Ik zit hier nu 5 maanden.. en ik probeer even in mijn oude huid terug te kruipen, mij voor te stellen hoe mijn westerse leven er thuis ook al weer uit zag. En plots zie ik het enorme verschil weer tussen mijn leven hier en mijn leven daar. Het zijn de kleine dingen, die er de afgelopen maanden langzaam zijn ingeslopen en die ik straks vast ga missen.
- De ijskast in de woonkamer staat, die elke nacht uit het stopcontact gaat en een enorme herrie maakt wat inmiddels tot de andere achtergrondgeluiden is geraakt.
- Buiten mijn matras op de grond opmaken, mijn klamboe ophangen aan de waslijn, en in slaap vallen in een roes van een vechtfilmgeluiden of voetbalherrie van de ‘openlucht bioscoop’ om de hoek en de Afrikaanse tetter-muziek van de buurman’s danstempel.
- Mijn eindeloze gelurk aan plastic zakjes water; die praktisch de hele dag tussen mijn kiezen geklemd in mijn rechtermondhoek hangen.
- De routes op mijn brommer, langs de begraafplaats om de hoek, zigzaggend tussen de fietsers en andere brommers door, mijn ogen dichtknijpend en adem inhoudend de stofwolken en uitlaatgassen.
- De dagelijkse, eindeloze aandacht van mannen, vrouwen en kinderen, met het vooroordeel ‘dat ik rijk ben en het beter heb’ in mijn huidskleur gekerfd.
- De moskee die om aandacht schreeuwt, vanaf 5 uur ’s ochtends tot 7 uur ’s avonds.
- De inhoudsloze sociale omgangsvormen; handjes schudden, een enorme glimlach trekken en vragen hoe het is, en met het werk, en met kinderen, en met de vrouw; om vervolgens te antwoorden dat bij mij ook alles goed is.
- Het afval, waar je ook kijkt. De grond die een grauw patroon van geel zand met witte en zwarte plastic zakjes vormt.. en soms in grote hopen verzameld om later in brand gestoken te worden.
- Het ontbreken van een wasmachine, droger, strijkijzer, afwasmachine, oven, magnetron, waterkoker, mixer en andere huishoudelijke apparaten en van welke de functies door mijn 14-jarige huishoudster worden vervangen terwijl zij op school zou kunnen zitten.
- De gaten in de betonnen vloer van de woonkamer, het ontbreken van glazen ramen en de termieten die het houten plafond van het huis hoorbaar verorberen.
- De broeierige tropische hitte, die me doet vergeten dat warmte en zon ook plezierig kunnen zijn en bovenal dat er ook een klimaat bestaat waarin je je niet overdag en ’s avonds in linnen broek, spaghetti top en slippers kan hullen.
- De buurtsuper.. blikken sardientjes, wasmiddel, zeep, zakjes mayonaise, scheermesjes en koekjes.
Business-as-usual. En dat geeft mij het gevoel van ‘Kom maar op met je uitdagingen! Ik kijk nergens meer van op.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten