Meekijken helpt niet!

Mijn werk hier vereist een grote mate van verplaatsing, vanuit het epicentrum Ouaga richting noord, zuid, oost en west. Naast de brommer, fiets en de benenwagen, die niet wenselijk zijn voor deze grote afstanden, is het meest gebruikelijke vervoersmiddel de bus. Er zijn tientallen verschillende buscompanies, en daarnaast honderden kleine afgedankte Hyundai busjes die zijn omgebouwd tot 25-zits hogesnelheidslijnen. 

Aangezien we werken met de gevleugelde term "minimale overheads kosten" reis ik uitsluitend per bus voor lange afstanden. En daar kunnen we lang en kort over praten, maar ik kan niet anders zeggen dan dat het niet altijd ongevaarlijk is. Alles rijdt over een twee-baans weg die eerder op een lange, dunne plak boeren gaten kaas lijkt die aan de randen door de muizen is beknibbeld, dan een snelweg zoals bij ons. De chauffeurs worden dan ook gedwongen om al slalommend de gaten te ontwijken, tussen de brommers, fietsers, ezelkarren, overstekend wild, spelende kinderen en uiteraard andere bussen en vrachtwagens door. Het lijkt dat ook wel alsof gevaarlijke inhaal en uitwijkmanoeuvres standaard in hun les pakket zitten.. 

Dit alles maakt 'het in de bus zitten' tot een typisch geval van totale overgave en blind vertrouwen. Letterlijk een kwestie van 'je zit er bij en kijkt ernaar'. En dat is nou juist het punt waar ik het over wil hebben. Meekijken. Want, als er iets is wat ik continue denk als ik in de bus zit, is het wel 'meekijken helpt niet!'.. Nogal logisch, mijn meekijken gaat de buschauffeur niet helpen die ene koe midden op de weg, die diepe kloof, die tegenliggende tankwagen, of slingerende ezelkar te ontwijken. Dus waarom doe ik het dan tóch? 

Geeft het me een gevoel van vertrouwen, zodat ik, als ik kan zien dat het helemaal mis gaat, mijzelf snel in een vliegtuig-noodlandings-positie kan werpen? Of dat ik snel, 'kijk uit!' kan roepen, als we de berm raken? 

Of doe ik het omdat ik ondertussen onderbewust ook naar het mooie landschap en gekke wegsituaties kan kijken? 

Of zal mijn meedenkende en meevoelende blik telepathisch overstralen op de chauffeur, zodat hij extra oplet?

Het antwoord weet ik niet, maar ik weet wel dat ik een stuk uitgeruster thuis kom als ik geen zicht heb op de voorruit en de handelingen van de chauffeur.. Lekker mijn struisvogelpolitiek uitoefen (achter in de bus mijn boekje lezen). In ieder geval helpt deze manier van doen mijn angst te verdrijven en gewoon te accepteren dat het vast ook deze keer weer allemaal goed gaat komen...