Waar wij Nederlanders bekend staan om onze uitermate spaarzame capaciteiten en zuinige zure mondjes, weten ze hier in Afrika wel hoe ze moeten leven.
Tenminste, als er geld is.
Want sparen, ho maar.
Vandaag een tientje verdiend, dus dat moet gevierd worden! Ik heb nú 50 cent in the pocket, dus ik kan nú gaan wassen. Ik koop een zakje waspoeder en geniet er van.
Overigens geld het zelfde voor olijfolie, zout, suiker, rijst, sigaretten, koekjes... je kan het zo gek niet bedenken of de giganten zoals Unilever hebben er een, wat ze bij ons ‘proefverpakking’ noemen, van gemaakt. Eén persoons-porties. Unilever blij, want het loopt als een tierelier.
Wat dat betreft kennen afrikanen zichzelf erg goed. Als ze namelijk wél nu die 1.5 liter olijfolie zouden kopen, zou het zo op zijn. Want dat komt de buurman, je tante, oma, of vriend van verderop even langs en schroomt niet om zijn of haar ‘deel’ vriendelijk te innen. Wat je hebt is wat je deelt.
Tegelijkertijd is dit natuurlijk een trieste waarheid. De keerzijde van dit gedrag en deze vorm van sociale omgang vormen dan ook, mijns inziens, de basis van de spiraal van armoede waar zoveel mensen zich hier in bevinden.
Als al het kleine geld op deze manier rolt, en het grote geld gelijk impulsief wordt uitgegeven – zij het aan een nieuwe brommer, een avondje bieren met een handjevol vrouwen, of een huwelijksfeest – kan je dus nooit echt investeren in je eigen toekomst, of die van je kinderen. En zo blijft het elke dag weer opnieuw een verrassing of ‘men er in zal slagen’, of zoals ze dat hier zegggen; oui ça va, on se débrouille! (wat zoiets betekend als, ‘ja hoor, geen punt, we doen er alles aan’).
Wat de keerzijde ook moge zijn, ergens lijkt het me gewoonweg heerlijk om eens niet-calculerend, berekend, spaarzaam of verstandig door het leven te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten