Razak is een burkinabése muzikant en kostwinner voor zijn familie. En tevens mijn beste vriend hier. Onze vriendschap is totaal anders dan alle vriendschappen die ik heb gehad of ooit zal hebben. Hij is niet mijn vriend vanwege zijn intelligentie, zijn vermogen om goede gesprekken te voeren of omdat hij een feestbeest. Razak is mijn beste vriend omdat hij gewoon zo heerlijk leeft. Hij kan uren theedrinken met de jongens uit de straat, nieuwe djembés met vel bespannen of repeteren met andere muzikanten. Of gewoon bij de rest van zijn familie op de bank aanschuiven en zo uren doorbrengen. Of zoals gister, toen ik op weg richting centrum was naar een theatervoorstelling en hem tegen kwam en vroeg of ie meeging, dat hij zo heerlijk impulsief achterop sprong. Ik weet eigenlijk heel weinig van hem en ik begrijp hem nog minder. We voeren vrijwel alleen zeer onsamenhangende gesprekken; hij weet allerhande onderwerpen aan elkaar en doorelkaar te praten, en ik kan vaak, niet-begrijpend, alleen wat hmmm..’s, non!’s en c’est pas vrai!’s uitkramen.
Maar wat zo heerlijk is aan Razak is dat alles altijd tranquille is. Zelfs als ik hem enorm heb laten zitten, of laatst, zoals toen ik hem met mijn brommer die en panne was achter heb gelaten en hij de brommer helemaal naar huis heeft geduwd. Hij werd niet boos, of chagrijnig of verdrietig. Hij zegt dan ‘nooooon, ‘y a pas de problèm, tranquille!’. Hij geeft me werkelijk het gevoel dat hij altijd voor me klaar zal staan. En dat ik weet dat hij, ondanks af en toe een verdwaald losbandig smsje van ‘Sandrie, tu me manque, je t’aime’, nooit een serieuze avance zal maken.
Lang leve Razak!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten