Daar waar de hele wereld zijn hart vasthoudt voor diepgewortelde strijd tussen de islamitische en westerse, christelijke wereld, is er in Burkina geen vuiltje aan de lucht. En dat terwijl de ene helft van de bevolking christen is, en de andere helft moslim.
Ik moet eerlijk zijn; in Nederland keek ik enigszins neerbuigend en soms zelfs angstig neer op uitingen van een islamitische levenstijl; keppeltjes, hoofddoekjes, moskeeën. En ik geloof dat ik duidelijk niet de enige was. Hier staat de moskeeën overal waar je kijkt. En ze zijn niet alleen te zien, vooral ook te horen. In het begin was het even wennen, maar nu word ik al niet meer wakker van de Allah kreten om 5 uur ’s ochtends.
Mijn eerste echte verbazinggolf kwam pas ten tijden van het offerfeest. Bij het offerfeest had ik altijd nachtmerrie-achtige gedachten over bloederige slachtpartijen. In ieder geval iets waar je ver vandaan moest blijven. Het offerfeest is hier echter een nationale feestdag. De hele stad was gehuld in bruisende, gelukzalige vibraties en er was letterlijk flink uitgepakt. De mooiste kleren, een goed gevulde ijskast, en mocht het budget het toe hebben gestaan, een flink schaap aan de haakgeslagen, hangend als ereprijs op een zichtbare plek (in mijn geval betekende dit helaas een nadere kennismaking van een zojuist geslacht, en gevild schaap, recht achter mijn stoel. Nou, blijf dan maar eens stil zitten!)
En als ik het heb over de hele stad die mee viert, dan bedoel ik iedereen. Welke geloofsovertuiging je ook hebt, met het offerfeest is iedereen welkom om te vieren dat Mohammed niet zijn eigen zoon heeft geofferd die bewuste dag, boven op een berg. Ik ‘liep stage’ bij een burkinabese familie waarvan de zoons mij op sleeptouw namen die dag. En ik werd werkelijk waar óveral met open armen ontvangen; de biertjes en gegrilde schaap waren niet aan te slepen.
En is het niet ook gewoon veel leuker om te delen? Want als we nu een feestje bij jullie hebben met jullie schaap, dan kunnen jullie later dit jaar bij ons rond de kerstboom komen zitten, en dan is het aan ons om flink uit te pakken. Zo vang je twee vliegen in één klap; een enorm gevoel van saamhorigheid én dubbel zo veel feest!
Ik kan geen andere conclusie trekken dan dat wij op dat gebied nog veel, heel veel te leren hebben..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten