Wegens een verplaatste vlucht heb ik mijn allerlaatste dag in Ouagadougou als een gek door de stad en mijn huis geraced om mijn spulletjes bij elkaar te zoeken. Ik moest direct die zelfde nacht plotseling vertrekken in plaats van de nacht erna. Uiteraard te veel bagage; een heel orkest aan Afrikaanse instrumenten in mijn koffers en schaam-verwekkende partij kleren waar ik een heel weeshuis mee had kunnen aankleden. Aangekomen in het vliegtuig tussen het AirMaroc personeel wist ik dat ik weer in die andere wereld terecht was gekomen. Het voelde alsof ik pats boem terug in de realiteit van mijn oude leven werd geslagen. Ik ben niet meer in Afrika.
Ik zit weer in de burgerlijke, platgeregelde strakke stramienen van de westerse stijl. Mevrouw, u kunt niet uw tas daar neerzetten, dat begrijpt u toch zeker wel? Nee, maar mevrouw, u moet wel uw riem vast maken, mevrouw... maar waarom heeft u in godsnaam deze tam-tam (mijn dierbare djembé) mee het vliegtuig in genomen? U weet toch zeker wel dat zoiets ten strengste verboden is?
Nee, geef mij maar de Afrikaanse magie. De magie van de mogelijkheden en de oplossingen in plaats van de beperkingen en afstraffingen. Voor alles heb ik in Burkina Faso altijd een oplossing kunnen vinden samen met mijn buurmannen in de bus, de bandenplakjongens aan de kant van de weg, of de verzorgende hand van de vrouwen. Nog nooit heb ik mij verloren of geërgerd gevoeld. Mijn vrijheid, mijn zoektocht naar oplossingen of mogelijkheden zijn altijd ruim aanwezig geweest.
In een wereld, zoals die waar ik nu weer in ben beland, waarin alles zo strak en stipt geregeld is, kan het toch haast niet anders dan dat mensen daarin vast komen te zitten en verschrikkelijk ongelukkig worden? Geblokkeerd als een olifant tussen de liftdeuren. Stel je eens voor dat je eens uit de band springt!
Het is werkelijk ongelooflijk hoeveel regelzucht en betuttelingen er over mij heen zijn gevallen in die in westerse stijl verzorgde reis, sinds ik het hete asfalt van Ouaga achter mij had gelaten. Onmiddellijk werd de des-infectant over de bagagerekken gespoten – puur protocol, verplichte internationale richtlijnen, absoluut geen gevaar voor de gezondheid (Pff.. jaja) – en vervolgens kwamen de ooglapjes, dekentjes, kussentjes en koptelefoons uit de doos en werden me in de schoot geworpen als volkomen onmisbare attributen, maar ik voelde hier alweer de onnodige verspilling. De stewards en stewardessen, strak in het pakje, bezorgde mij vervolgens, in een tempo waarin ze bijna over hun eigen benen struikelden, een naar plastic smakende omelet en een kopje koffie. Alles keurig verpakt en omhuld, en de gestresste efficiëntie van de service deed me weemoedig terugdenken aan al die idiote avonturen in Burkina; in een Hyundai busje met 31 man, plus een handje vol gillende geiten aan m’n voeten een stapel matrassen op het dak die de hoogte van de auto meer dan verdubbelden. ’s Nachts slingeren in het pikkedonker zonder licht over de gatenkaaswegen, tussen de kapotte vrachtwagens en het overstekend wild door. En in deze nacht vloog ik weer over dat heerlijke, grootse land, met mijn voeten in AirMaroc sokken, en van alle gemakken voorzien.
Ik doe mijn ogen dicht en droom weer terug. Dieu merci, alles is goed gegaan. Al die avonturen zijn altijd goed afgelopen. En hoe vaak heb ik wel niet gedacht, mocht het nu dan echt een keer mis gaan met al deze ongecontroleerdheid, dan heb ik in ieder geval echt geleefd en van alle vrijheid die het leven mij biedt met volle teugen genoten. Misschien wel juist zonder al het comfort en service om mijn leven zogenaamd gemakkelijker en veiliger te maken.
Ik heb eigenlijk maar één grote wens. Als ik straks mijn leven thuis oppak, wil ik, wat ik ook ga doen, leven en genieten op z’n Afrikaans; ver weg van het typische burgerlijke geneuzel en geregel. Thuiskomen is heerlijk, maar ik voel nu alweer dat de volgende reis in de maak is. Want het genot het Hollandse welvaren zal het nooit winnen van de Afrikaanse magie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten